1. Etappe Sebaldus Radpilgertour nach Maria Neustift - Längere Variante

Až do roku 1848 se zde nacházel opatrovnický soud panství Garsten, respektive po zrušení kláštera v roce 1787 správce pozemkového úřadu náboženského fondu jako právní nástupce. Skrze DI Pakostu, jehož otec, známý jako "Levný Jakub", přišel do Weyru v minulém století, přešel zámek v roce 1979 na obec Weyer.

Úzká budova orientovaná směrem k ulici s 2 kulatými rohovými výklenky pochází z 16. století, věžičky byly pravděpodobně přidány až v roce 1749. Na zadní straně se nachází velký pozdně gotický plochý výklenek na konzolových kamenech.

Velmi atmosférický je malý pětiboký arkádový dvůr. Místnosti v přízemí mají široká klenutá tonální klenba, v patře jemná křížová klenba. Nad zadním velkým obloukovým portálem jsou umístěna pozdně gotická okna. Portály a okna jsou z červeného mramoru. Při rozsáhlé renovaci v roce 1980 došlo k různým stavebním změnám v místnostech, které tento klenot zachránily před zkázou. Dnes se zde nachází hudební škola.

Jak víceúčelový sál, tak nádherné prostory zámku mohou být nyní využívány pro akce.


Veřejná doprava:
Ennstalská dráha vede mezi Linzem a Weißenbach-St. Gallen. Podrobnosti na www.ooevv.at
Železniční stanice se nacházejí v Ternbergu, Trattenbachu, Losensteinu, Reichramingu, Großramingu, Küpfrnu, Kastenreithu, Kleinreiflingu a Weißenbachu-St. Gallen.

Příjezd autem:
Z Salzburku/Linz: Sjezd z dálnice A1 Enns-Steyr > B115 do Ennstalu
Z Vídně: Sjezd z dálnice A1 Haag > B42 > B122 > B115 do Ennstalu
Z Pasova: A8 Pasov > Wels > A1 až k sjezdu Enns-Steyr > B115 do Ennstalu
Z Grazu: A9 Pyhrnská dálnice > Sjezd Klaus > Grünburg > do Ennstalu
Do 1848 roku znajdowało się tutaj kuratorium zarządzające władzą Garsten, a po zniesieniu klasztoru w 1787 roku, zarządca funduszu religijnego jako następca prawny. Zamek przeszedł w 1979 roku na gminę rynkową Weyer przez DI Pakosta, którego ojciec, zwany "Tanim Jakubem", przybył do Weyera w ubiegłym wieku.

Budynek o wąskiej fasadzie z 2 okrągłymi wykuszami z rogów pochodzi z XVI wieku, a wieżyczki prawdopodobnie zostały dodane dopiero w 1749 roku. Z tyłu znajduje się duży późnogotycki świecki wykusz na konsolach.

Bardzo malowniczy jest mały pięciokątny dziedziniec arkadowy. Pomieszczenia w przyziemiu mają rozległe sklepienia o łuku, a na piętrze delikatne sklepienia krzyżowe. Nad dużym okrągłym portalem z tyłu zamontowane są późnogotyckie okna. Portale i okna wykonane są z czerwonego marmuru. Różne zmiany budowlane w pomieszczeniach miały miejsce podczas wszechstronnej renowacji w 1980 roku, która uratowała ten skarb przed upadkiem. Dziś mieści się tutaj szkoła muzyczna.

Zarówno sala wielofunkcyjna, jak i piękne pomieszczenia zamku mogą być teraz wykorzystywane na wydarzenia.


Środki transportu publicznego:
Kolej Ennstal kursuje między Linz a Weißenbach-St. Gallen. Szczegóły na www.ooevv.at
Stacje kolejowe znajdują się w Ternbergu, Trattenbach, Losenstein, Reichraming, Großraming, Küpfern, Kastenreith, Kleinreifling i Weißenbach-St. Gallen.

Dojazd samochodem:
Z Salzburga/Linz: Zjazd A1 Enns-Steyr > B115 do Ennstalu
Z Wiednia: Zjazd A1 Haag > B42 > B122 > B115 do Ennstalu
Z Passau: A8 Passau > Wels > A1 do zjazdu Enns-Steyr > B115 do Ennstalu
Z Grazu: A9 Pyhrnautobahn > Zjazd Klaus > Grünburg > do Ennstalu

Until 1848, the care court of the Garsten dominion was located here, and after the dissolution of the monastery in 1787, it was the legal successor to the administrator of the Urbaramtsverwalter des Religionsfonds. Via DI Pakosta, whose father had come to Weyer in the previous century as a so-called "Billiger Jakob", the castle passed to the market town of Weyer in 1979.

The narrow building on the street side with 2 round corner oriels dates from the 16th century, the turrets were probably added in 1749. At the rear, there is a large late Gothic flat bay window on console stones.

The small pentagonal arcaded courtyard is very atmospheric. The rooms in the basement have wide barrel vaults, in the upper storey delicate groined vaults. Above the large round-arched portal at the back are late Gothic windows. Portals and windows are made of red marble. Various structural alterations were made to the rooms during the extensive renovation in 1980, which saved this gem from decay. Today, the music school is housed here.

Both the multi-purpose hall and the beautiful rooms of the castle can now be used for events.


Public transport:
The Ennstalbahn runs between Linz and Weißenbach-St. Gallen. Details at www.ooevv.at
Stations are located in Ternberg, Trattenbach, Losenstein, Reichraming, Großraming, Küpfern, Kastenreith, Kleinreifling and Weißenbach-St. Gallen.

Arrival by car:
From Salzburg/Linz: A1 motorway exit Enns-Steyr > B115 into the Enns Valley.
From Vienna: A1 motorway exit Haag > B42 > B122 > B115 into the Enns Valley
From Passau: A8 Passau > Wels > A1 motorway exit Enns-Steyr > B115 into the Enns Valley
From Graz: A9 Pyhrnautobahn > motorway exit Klaus > Grünburg > into the Ennstal valley




Bis 1848 befand sich hier das Pflegegericht der Herrschaft Garsten bzw. nach der Aufhebung des Klosters 1787 der Urbaramtsverwalter des Religionsfonds als Rechtsnachfolger. Über DI Pakosta, dessen Vater als sogenannter "Billiger Jakob" im vorigen Jahrhundert nach Weyer gekommen war, ging das Schloß 1979 an die Marktgemeinde Weyer.

Der straßenseitig schmale Baukörper mit 2 runden Eck-Erkern stammt aus dem 16. Jahrhundert, die Türmchen sind wahrscheinlich erst 1749 hinzugefügt worden. An der Rückseite befindet sich ein großer spätgotischer Flacherker auf Konsolsteinen.

Sehr stimmungsvoll ist der kleine fünfeckige Arkadenhof. Die Räume im Untergeschoß haben weite Tonnengewölbe, im Obergeschoß zierliche Kreuzgratgewölbe. Über dem hinteren großen Rundbogenportal sind spätgotische Fenster angebracht. Portale und Fenster sind aus rotem Marmor. Verschiedene bauliche Abänderungen in den Räumen erfolgten bei der umfassenden Renovierung 1980, die dieses Kleinod vor dem Verfall gerettet hat. Heute ist hier die Musikschule untergebracht.

Sowohl der Mehrzwecksaal als auch die wunderschönen Räumlichkeiten des Schlosses können nun für Veranstaltungen genützt werden.


Öffentliche Verkehrsmittel:
Die Ennstalbahn verläuft zwischen Linz und Weißenbach-St. Gallen. Details unter www.ooevv.at
Bahnhöfe befinden sich in Ternberg, Trattenbach, Losenstein, Reichraming, Großraming, Küpfern, Kastenreith, Kleinreifling und Weißenbach-St. Gallen.

Anreise mit dem PKW:
Von Salzburg/Linz: A1 Autobahnausfahrt Enns-Steyr > B115 ins Ennstal
Von Wien: A1 Autobahnausfahrt Haag > B42 > B122 > B115 ins Ennstal
Von Passau: A8 Passau > Wels > A1 bis Autobahnausfahrt Enns-Steyr > B115 ins Ennstal
Von Graz: A9 Pyhrnautobahn > Autobahnausfahrt Klaus > Grünburg > ins Ennstal

Tot 1848 bevond zich hier de verzorgingsrechtbank van de heerheid Garsten, en na de opheffing van het klooster in 1787 de urbaramsbeherende functionaris van het religiefonds als rechtverkrijgende opvolger. Via DI Pakosta, wiens vader als zogenaamde "Billige Jakob" in de vorige eeuw naar Weyer was gekomen, kwam het kasteel in 1979 in handen van de markgemeente Weyer.

Het smalle gebouw aan de straatzijde met 2 ronde hoekperspektieven dateert uit de 16e eeuw, de torentjes zijn waarschijnlijk pas in 1749 toegevoegd. Aan de achterzijde bevindt zich een grote laatgotische vlakke erker op consolestenen.

Heel sfeervol is de kleine vijhoekige arcadehof. De ruimtes op de benedenverdieping hebben ruime tongewelven, op de bovenverdieping zijn sierlijke kruisribgewelven. Boven het grote rondbogenportaal aan de achterzijde zijn laatgotische vensters geplaatst. Portalen en vensters zijn van rood marmer. Verschillende bouwkundige aanpassingen in de ruimtes vonden plaats tijdens de ingrijpende renovatie in 1980, die deze parel van de ondergang heeft gered. Tegenwoordig is hier de muziekschool gevestigd.

Zowel de multifunctionele zaal als de prachtige ruimtes van het kasteel kunnen nu voor evenementen worden gebruikt.


Openbaar vervoer:
De Ennstalbahn loopt tussen Linz en Weißenbach-St. Gallen. Details op www.ooevv.at
Treinstations bevinden zich in Ternberg, Trattenbach, Losenstein, Reichraming, Großraming, Küpfern, Kastenreith, Kleinreifling en Weißenbach-St. Gallen.

Aankomst met de auto:
Van Salzburg/Linz: A1 afrit Enns-Steyr > B115 het Ennstal in
Van Wenen: A1 afrit Haag > B42 > B122 > B115 het Ennstal in
Van Passau: A8 Passau > Wels > A1 tot afrit Enns-Steyr > B115 het Ennstal in
Van Graz: A9 Pyhrnautobahn > afrit Klaus > Grünburg > het Ennstal in

Młyn Katzensteinera pierwotnie znajdował się w Hammergraben Küpferner i od 1820 roku był młynem domowym czterech gospodarstw, a do 1955 roku był czynny. W 1978 roku młyn został rozebrany i przeniesiony kawałek po kawałku.

Obok młyna Katzensteinera ponownie wzniesiono stary spichlerz zbożowy z 1850 roku, tzw. "Troadkasten". W tym Troadkasten można poznać historię młynarstwa, od żaren z VI wieku przed naszą erą do nowoczesnego młyna przemysłowego współczesności. Najnowszą atrakcją w przestrzeni na świeżym powietrzu przy młynie Katzensteinera jest tzw. piła ramowa.

Otoczenie młyna Katzensteinera zostało odnowione w 2005 roku. Przez rybiołap różne gatunki, takie jak pstrągi, lipienie, trocie, jesiotry itd., mogą teraz realizować swoje naturalne migracje. Automatyczna tamka zapewnia lepszą ochronę przed powodziami.





De Katzensteinermühle stond oorspronkelijk in de Küpferner Hammergraben en was sinds 1820 de huismolen van vier boerderijen en tot 1955 in gebruik. In 1978 werd de molen afgebroken en stukje bij beetje verhuisd.

Naast de Katzensteinermühle werd een oude graansilo uit 1850, de "Troadkasten", opnieuw opgebouwd. In deze Troadkasten kan men de geschiedenis van de molenaarij volgen, van de wrijfmolen uit de 6e eeuw voor Christus tot de hypermoderne industriemolen van nu. Als nieuwste attractie kan men op het buitenterrein bij de Katzensteinermühle een zogenaamde gatzag bewonderen.

De omgeving van de Katzensteinermühle werd in 2005 opnieuw ingericht. Een vispassage maakt het nu mogelijk voor verschillende soorten, zoals forellen, lipvis, barbelen, huchen, enz., hun natuurlijke trektochten uit te voeren. De automatische dam zorgt voor een betere bescherming tegen overstromingen.





Die Katzensteinermühle stand ursprünglich im Küpferner Hammergraben und war seit dem Jahr 1820 die Hausmühle von vier Gehöften und bis 1955 in Betrieb. 1978 wurde die Mühle abgebaut und Stück für Stück übersiedelt.

Neben der Katzensteinermühle wurde ein alter Getreidespeicher aus dem Jahr 1850 der "Troadkasten" wieder errichtet. In diesem Troadkasten kann man die Geschichte der Müllerei, vom Reibsteibn aus dem 6. vorchristlichen Jahrhundert bis zur hochmodernen Industriemühle der Gegenwart nachvollziehen. Als neueste Attraktion kann man im Freigelände bei der Katzensteinermühle eine sogenannte Gattersäge bestaunen.

Das Umfeld der Katzensteinermühle wurde im Jahr 2005 neu gestaltet. Ein Fischaufstieg ermöglicht es nun den verschiedenen Arten, wie Forellen, Äschen, Barben, Huchen usw., ihre natürlichen Wanderzüge durchzuführen. Das automatische Wehr gewährleistet einen besseren Hochwasserschutz.





Katzensteinermühle původně stála v Küpferner Hammergraben a od roku 1820 byla domovským mlýnem pro čtyři usedlosti až do roku 1955. V roce 1978 byl mlýn demontován a kus po kuse přemístěn.

Vedle Katzensteinermühle byl znovu vystavěn starý obilní skladiště z roku 1850 "Troadkasten". V tomto Troadkasten lze sledovat historii mlynářství, od mlecího kamene ze 6. století před naším letopočtem až po vysoce moderní průmyslový mlýn současnosti. Nejnovější atrakcí, kterou si lze prohlédnout na volné ploše u Katzensteinermühle, je takzvaná gatterová pila.

Okolí Katzensteinermühle bylo v roce 2005 nově upraveno. Rybí přechod nyní umožňuje různým druhům, jako jsou pstruzi, siveni, cejni, lipani atd., vykonávat své přirozené migrační pochody. Automatické jezero zaručuje lepší ochranu proti pov flooding.





The Katzensteinermühle originally stood in the Küpferner Hammergraben and was the local mill for four farms since 1820, operating until 1955. In 1978, the mill was dismantled and relocated piece by piece.

Next to the Katzensteinermühle, an old grain storage facility from 1850, the "Troadkasten," was rebuilt. In this Troadkasten, one can trace the history of milling, from the grinding stone of the 6th century BC to the highly modern industrial mill of the present day. As the newest attraction, visitors can admire a so-called sawmill in the outdoor area near the Katzensteinermühle.

The environment around the Katzensteinermühle was redesigned in 2005. A fish ladder now allows various species such as trout, grayling, barbel, and huchen, etc., to carry out their natural migratory routes. The automatic weir ensures better flood protection.

Most linowy jest wybudowany ze stali, ma rozpiętość 115 metrów i unosi się na wysokości od 6 do 12 metrów nad poziomem wody. Można do niego dojść pieszo w około 15 minut z centrum miejscowości Großraming lub wąską ścieżką z wioski flisaków.

Most linowy można przekroczyć bezpłatnie. Zaleca się brak lęku wysokości, ponieważ most kołysze się po wejściu, a podłoga jest przezroczysta.

Możliwość parkowania przy GH Flößerstube

Die Hängeseilbrücke ist in Metallbauweise gefertigt, misst eine Spannweite von 115 Metern und schwebt 6 bis 12 Meter über dem Wasserspiegel. Zu Fuß ist sie in ca. 15 Min vom Ortszentrum Großraming oder über einen schmalen Fußweg vom Flößerdorf erreichbar.

Die Hängeseilbrücke kann kostenlos überquert werden. Schwindelfreiheit ist zu empfehlen, da die Brücke beim Betreten schwingt und der Boden durchsichtig ist.

Parkmöglichkeit bei GH Flößerstube

The suspension rope bridge is made of metal, has a span of 115 metres and hovers 6 to 12 metres above the water level. It can be reached on foot in approx. 15 minutes from the centre of Großraming or via a narrow footpath from the rafting village.

The suspension rope bridge can be crossed free of charge. A head for heights is recommended as the bridge swings when you walk on it and the floor is transparent.

Parking available at GH Flößerstube

Visutý lanový most je vyroben z kovové konstrukce, má rozpětí 115 metrů a visí 6 až 12 metrů nad hladinou vody. Pěšky je dostupný přibližně za 15 minut z centra obce Großraming nebo po úzké stezce z vodácké vesnice.

Visutý lanový most lze přejít zdarma. Doporučuje se nemít strach z výšek, protože most se při vstupu houpe a podlaha je průhledná.

Možnost parkování u GH Flößerstube

De hangbrug is van metaalconstructie en heeft een overspanning van 115 meter, en zweeft 6 tot 12 meter boven het waterniveau. Te voet is deze in ongeveer 15 minuten te bereiken vanaf het dorpscentrum van Großraming of via een smal voetpad vanuit het Flößerdorf.

De hangbrug kan gratis worden overgestoken. Het is aan te raden om geen last te hebben van hoogtevrees, aangezien de brug beweegt bij het betreden en de vloer doorzichtig is.

Parkeermogelijkheid bij GH Flößerstube

Im Museum sind Kutschen und Schlitten aus dem 19. und beginnenden 20. Jahrhundert zu besichtigen.

Das Kutschenmuseum Gruber in Großraming ist eines der größten privaten Kutschenmuseen Österreichs, ein Geheimtip für Pferdefreunde, Technikinteressierte und Menschen, die gerne eine Reise in die Vergangenheit machen.

The church consists of a late Gothic single-nave, four-bay nave with a ribbed vault. It was extended by one bay to the west in 1936. The baroque choir from 1691 has two bays and is semi-elliptically closed. In the chancel there are polished stained-glass windows with remarkable frescoes by Bartholomew Altomonte from 1759. A church tower from 1515 with a baroque spire from 1739 is attached to the south of the nave.
According to a document, the high altar was erected in 1691 and fundamentally altered and more richly decorated in 1759. The high altarpiece was painted by Johann Karl von Reslfeld in 1691 and the sculptures are probably by Marian Rittinger. The side altar with a newer statue of the Sacred Heart of Jesus and the pulpit were built in 1736. The altar in the adjoining chapel to the south was built at the same time. In the choir is a statue of St Florian from 1743 and the baptismal font is Gothic.
The bell, which was cast in 1522, is unusually beautiful and richly decorated.
De kerk bestaat uit een laatgotisch éénbeukig en vier traveeën langhuis met een netgewelf. In 1936 werd het naar het westen uitgebreid met een travee. Het barokke koor van 1691 is twee traveeën lang en halveliptisch gesloten. In het koor bevinden zich geslepen steekkaptonnen met opmerkelijke fresco's van Bartholomäus Altomonte uit 1759. Zuidelijk is aan het langhuis een kerktoren van 1515 met een barokke helm uit 1739 aangebouwd.
Het hoogaltaar werd volgens akte in 1691 opgericht en in 1759 grondig veranderd en rijker aangekleed. Het hoogaltaarblad werd geschilderd door Johann Karl von Reslfeld in 1691. De beeldhouwwerken stammen waarschijnlijk van Marian Rittinger. Het zijaltaar met een moderne Hart Jezus-standbeeld en de kansel werden in 1736 opgericht. Het altaar in de aansluitende zuidelijke kapel werd tegelijkertijd gemaakt. In het koor staat een standbeeld van de heilige Florian uit 1743. De doopvont is gotisch.
De klok, die in 1522 gegoten werd, is zeldzaam mooi en rijk versierd.
Kostel se skládá z pozdně gotického jedno-návesního a čtyřbázového lodě s klenbou v síťovém žebrovém stylu. V roce 1936 byl rozšířen o jeden báz na západ. Barokní chór z roku 1691 je dvoubázový a polovičně elipticky zakončený. V chóru jsou zkosené zaklenuté klenby se znatelnými fresco od Bartholomäuse Altomonte z roku 1759. Na jižní straně je k lodi připojena zvonice z roku 1515 s barokní helmou z roku 1739.
Hlavní oltář byl podle listiny postaven v roce 1691 a v roce 1759 byl zásadně přestavěn a bohatě zdoben. Oltářní obraz namaloval Johann Karl von Reslfeld v roce 1691. Sochy pravděpodobně pocházejí od Mariana Rittingera. Boční oltář s novější sochou Srdce Ježíšova a kazatelna byly postaveny v roce 1736. Oltář v kapli, která se nachází na jižní straně, byl postaven současně. V chóru se nachází socha svatého Floriána z roku 1743. Křtitelnice je gotická.
Zvonek, který byl odlit v roce 1522, je mimořádně krásný a bohatě zdobený.
Die Kirche besteht aus einem spätgotischen einschiffigen und vierjochigen Langhaus mit einem Netzrippengewölbe. 1936 wurde es um ein Joch nach Westen erweitert. Der barocke Chor von 1691 ist zweijochig und halbelliptisch geschlossen. Im Chor sind verschliffene Stichkappentonnen mit bemerkenswerten Fresken von Bartholomäus Altomonte von 1759. Südlich ist an das Langschiff ein Kirchturm von 1515 mit barockem Helm von 1739 angebaut.
Der Hochaltar wurde laut Urkunde 1691 errichtet und im Jahr 1759 grundlegend verändert und reichhaltiger ausgestaltet. Das Hochaltarblatt malte Johann Karl von Reslfeld im Jahr 1691. Die Bildwerke stammen wahrscheinlich von Marian Rittinger. Der Seitenaltar mit neuerer Herz Jesu Statue sowie die Kanzel wurden 1736 errichtet. Der Altar in der südlich anschließenden Kapelle entstand gleichzeitig. Im Chor steht eine Statue des heiligen Florian von 1743. Der Taufstein ist gotisch.
Die Glocke, die 1522 gegossen wurde ist selten schön und reich verziert.
Kościół składa się z późnogotyckiej, jednolatumowej i czteroprzęsłowej nawy głównej z siatkowym sklepieniem. W 1936 roku został rozszerzony o jedno przęsło na zachód. Barokowy chór z 1691 roku jest dwuprzęsłowy i zamknięty półeliptycznie. W chórze znajdują się przepiękne sklepienia kwadratowe z interesującymi freskami autorstwa Bartłomieja Altomonte z 1759 roku. Po stronie południowej do nawy głównej przylega wieża kościelna z 1515 roku z barokowym hełmem z 1739 roku.
Ołtarz główny został według dokumentu wzniesiony w 1691 roku, a w 1759 roku został gruntownie zmieniony i bogato ozdobiony. Obraz na ołtarzu głównym namalował Johann Karl von Reslfeld w 1691 roku. Rzeźby prawdopodobnie pochodzą od Mariana Rittingera. Ołtarz boczny z nowoczesną statuą Serca Jezusa oraz ambona zostały wzniesione w 1736 roku. Ołtarz w przylegającej kaplicy na południu powstał równocześnie. W chórze znajduje się figura świętego Floriana z 1743 roku. Chrzcielnica jest gotycka.
Dzwon, który został odlany w 1522 roku, jest rzadko piękny i bogato zdobiony.

Die Pizzeria besticht nicht nur durch leckere Schmankerl, sondern auch ganz besonders durch die nette Gastfreundschaft und das familiäre Flair, das Pizzeria Chef "Deniz Demir" und sein Team in diese Wände zaubern.

Het Prevenhuberhuis werd in de tweede helft van de 16e eeuw gebouwd in de stijl van een laat-gotisch burgerhuis. Na de oprichting van de Innerberger Hauptgewerkschaft in 1625 kwam het gebouw in handen van de Preuenhuebers (later Prevenhuber).

De Renaissancepoort uit 1642 van Aflenzer marmer met het wapen van de Innerberger Hauptgewerkschaft is een indrukwekkend representatief teken. Op de krachtige vleugeldeur (omstreeks 1800) prijkt de dubbeladelaar. Aan het begin van de 19e eeuw was het huis het Urbaramt van de markt Weyer en kwam het vanaf 1813 in bisschoppelijk bezit. Sindsdien heeft het ambachtsbedrijven, werkplaatsen en winkelruimtes ondergebracht.

De nieuwe eigenaren Maria en Konrad Neubauer concepteren de begane grond van het huis als culturele instelling voor Weyer. Het is bedoeld als een podium voor het levendige hedendaagse culturele potentieel en moet ruimte bieden voor beeldende kunst, literatuur, geschiedenis en muziek, evenals een interdisciplinaire kijk bevorderen. Een van de speerpunten ligt op fotografie en media kunst.
Dom Prevenhuberów został zbudowany w drugiej połowie XVI wieku w stylu późnogotyckiego domu mieszkalnego. Po założeniu Głównego Związku Górniczego w Innerbergu w 1625 roku budynek przeszedł w ręce Prevenhuberów (później Prevenhuber).

Renesansowe portal z 1642 roku wykonany z marmuru Aflenzer z herbem Głównego Związku Górniczego w Innerbergu jest ogromnym symbolem reprezentacyjnym. Na potężnych drzwiach skrzydłowych (około 1800 roku) dumnie widnieje podwójny orzeł. Na początku XIX wieku dom był biurem urzędowym rynku Weyer, a od 1813 roku przeszedł w posiadanie biskupa. Od tego czasu mieścił zakłady rzemieślnicze, warsztaty i lokale handlowe.

Nowi właściciele, Maria i Konrad Neubauer, zaprojektowali parter domu jako instytucję kulturalną dla Weyeru. Jest ona przeznaczona jako miejsce dla żywego współczesnego potencjału kulturowego i ma otworzyć przestrzeń dla sztuk wizualnych, literatury, historii i muzyki oraz promować interdyscyplinarne spojrzenie. Jednym z głównych punktów jest fotografia i sztuka mediów.
Prevenhuberhaus bylo postaveno ve 2. polovině 16. století ve stylu pozdně gotického měšťanského domu. Po založení vnitřního sdružení Innerberger Hauptgewerkschaft v roce 1625 přešlo budova do vlastnictví Preuenhueberů (později Prevenhuber).

Renesanční portál z roku 1642 z aflenzerského mramoru s erbem Innerberger Hauptgewerkschaft je impozantním znaky reprezentace. Na mohutných křídlových dveřích (kolem roku 1800) se vyjímá dvojhlavý orel. Na počátku 19. století byl dům úřadem pro správu pozemků města Weyer a od roku 1813 přešel do biskupského vlastnictví. Od té doby sloužil jako řemeslné podniky, dílny a obchodní prostory.

Noví majitelé Maria a Konrad Neubauer koncipují přízemí domu jako kulturní zařízení pro Weyer. Je určeno jako místo pro živý současný kulturní potenciál a má otevřít prostor pro výtvarné umění, literaturu, historii a hudbu a také podporovat interdisciplinární pohled. Jedním z hlavních zaměření je fotografie a mediální umění.
The Prevenhuberhaus was built in the 2nd half of the 16th century in the style of a late Gothic town house. After the foundation of the Innerberg main trade union in 1625, the building became the property of the Preuenhuebers (later Prevenhuber). The renaissance portal from 1642 made of Aflenz marble with the coat of arms of the Innerberger Hauptgewerkschaft is a mighty representative sign. The double eagle is emblazoned on the mighty wing door (around 1800). At the beginning of the 19th century, the house was a land registry office of the market town of Weyer, and in 1813 it became the property of the bishop. Since then it has housed craftsmen's workshops and business premises. 
The new owners, Maria and Konrad Neubauer, designed the ground floor of the house as a cultural facility for Weyer. It is intended to be a showcase for the vibrant contemporary cultural potential and to open up a space for visual arts, literature, history and music, as well as to promote an interdisciplinary perspective. One of the main focuses is on photography and media art.

Das Prevenhuberhaus wurde in der 2. Hälfte des 16. Jhdts. im Stil eines spätgotischen Bürgerhauses erbaut. Nach der Gründung der Innerberger Hauptgewerkschaft 1625 ging das Gebäude in den Besitz der Preuenhuebers (später Prevenhuber) über.

Das Renaissanceportal aus dem Jahre 1642 aus Aflenzer Marmor mit dem Wappen der Innerberger Hauptgewerkschaft ist ein gewaltiges Repräsentationszeichen. Auf der mächtigen Flügeltür (um 1800) prangt der Doppeladler. Zu Beginn des 19. Jhdts. war das Haus Urbaramt des Marktes Weyer und kam ab 1813 in bischöflichen Besitz. Seither beherbergte es Handwerksbetriebe, Werkstätten und Geschäftslokale.

Die neuen Besitzer Maria und Konrad Neubauer konzipieren das Erdgeschoß des Hauses als Kultureinrichtung für Weyer. Es ist als Schauplatz für das lebendige gegenwärtige Kulturpotential gedacht und soll einen Raum für bildende Kunst, Literatur, Geschichte und Musik eröffnen sowie eine interdisziplinäre Sichtweise fördern. Einer der Schwerpunkte liegt auf Fotografie und Medienkunst.

Lindenbauer, który uczęszczał do Federalnej Szkoły Rzeźby w Drewnie i Kamieniu w Hallstatt, współpracował z włoskim architektem Lucio de Paulis.

Od 1999 roku jest członkiem stowarzyszenia artystów MAERZ oraz należy do Związku Zawodowego Artystów Wizualnych Górnej Austrii i Stowarzyszenia Sztuki w Amstetten.
Oprócz stypendium państwowego i stypendium pracy przyznanego przez Federalne Ministerstwo Edukacji i Sztuki, Alois Lindenbauer został także uhonorowany licznymi nagrodami wspierającymi. 

W jego pracach  wszystko jest w powolnym, delikatnym ruchu. Przesiąka i kapie, drąży, zmienia. Zwykle materiałem jest drewno, ale pracuje również z kamieniem, który poddaje zmianom przy pomocy płynów - ostrożnie jak i radykalnie. "Alpin"  jest bliski geologicznych/tektonicznych ruchów i form krajobrazowych, z jego horyzontami, krzyżującymi się kierunkami i stromościami.
Lindenbauer, der die Bundesfachschule für Holz- und Steinbildhauerei in Hallstatt besuchte, arbeitete mit dem italienischen Architekten Lucio de Paulis zusammen.

Seit 1999 ist er Mitglied der Künstlervereinigung MAERZ und gehört auch der Berufsvereinigung Bildender Künstler Oberösterreichs und dem Kunstverein Amstetten an.
Neben dem Staatsstipendium und Arbeitsstipendium des Bundesministeriums für Unterricht und Kunst wurde Alois Lindenbauer auch mit zahlreichen Förderungspreisen ausgezeichnet. 

In seinen Arbeiten  ist alles in langsamer, sanfter Bewegung. Es sickert und tropft, höhlt aus, verändert. Meist ist der Werkstoff Holz, aber er arbeitet auch mit Stein, den er mit Flüssigkeiten Veränderungen unterwirft - behutsam wie radikal. "Alpin"  ist mit seinen Horizonten, sich kreuzenden Richtungen und jähen Vertikalen nahe an geologisch/tektonischen Bewegungen und Landschaftsformen.
Lindenbauer, die de Bundesfachschule für Holz- und Steinbildhauerei in Hallstatt bezocht, werkte samen met de Italiaanse architect Lucio de Paulis.

Sinds 1999 is hij lid van de kunstenaarsvereniging MAERZ en behoort hij ook tot de beroepsvereniging Beeldende Kunstenaars Oberösterreich en de Kunstverein Amstetten.
Naast de staatsbeurs en de werkbeurs van het ministerie van Onderwijs en Kunst, is Alois Lindenbauer ook onderscheiden met talloze stimuleringsprijzen. 

In zijn werken  is alles in langzame, zachte beweging. Het sijpelt en druppelt, holt uit, verandert. Meestal is het materiaal hout, maar hij werkt ook met steen, die hij onderwerpt aan vloeistofveranderingen - voorzichtig en radicaal. "Alpin"  heeft met zijn horizonten, kruisende richtingen en steile verticalen een sterke verwantschap met geologisch/tektonische bewegingen en landschapsvormen.
Lindenbauer, who attended the Federal College for Wood and Stone Sculpture in Hallstatt, worked together with the Italian architect Lucio de Paulis.

He has been a member of the MAERZ artists' association since 1999 and is also a member of the Professional Association of Visual Artists of Upper Austria and the Amstetten Art Association.
In addition to the state scholarship and work scholarship from the Federal Ministry for Education and the Arts, Alois Lindenbauer has also been honoured with numerous sponsorship awards.

In his works, everything is in slow, gentle motion. It seeps and drips, hollows out, changes. Wood is usually the material, but he also works with stone, which he subjects to changes with liquids - both gently and radically. With its horizons, intersecting directions and abrupt verticals, "Alpin" is close to geological/tectonic movements and landscape forms.
Lindenbauer, který navštěvoval Federální odbornou školu pro dřevo a kamennou sochařinu v Hallstatu, spolupracoval s italským architektem Luciem de Paulisem.

Od roku 1999 je členem uměleckého spolku MAERZ a patří také do profesní asociace Výtvarných umělců Horního Rakouska a do uměleckého sdružení Amstetten.
Kromě státního stipendia a pracovního stipendia od SpFederalního ministerstva školství a umění byl Alois Lindenbauer také oceněn řadou podpůrných cen. 

Ve svých pracích  je vše v pomalém, jemném pohybu. Prosakuje a kapká, vymílá, mění. Většinou je tímto materiálem dřevo, ale také pracuje se kamenem, který podrobuje změnám s pomocí kapalin - opatrně i radikálně. "Alpin"  je se svými horizonty, se křížícími směry a strmými vertikálami blízko geologickým/tektonickým pohybům a tvarům krajiny.

De pelgrimskerk is gewijd aan de “De Heiligste Maagd Maria, Gezondheid van de Zieken”. Maria op het altaar wordt ook tegenwoordig het meest vereerd. De talrijke votiefplaten in het oude presbyterium zijn diverse tekenen van vertrouwen en dankbaarheid van de vrome aanbidders van Maria.

De altaarnis bevat een levensgroot Mariabeeld met het kind Jezus (gotisch), omringd door een delicaat stralenkrans en een levendig engelenkoor. Twee zwevende engelen houden een kroon boven Maria. Het inscriptieband luidt:“Heilige Maria, Moeder van mooie liefde en heilige hoop, gij Gezondheid van de Zieken te Neustift, bid voor ons.”

Boven de altaarnis bevinden zich twee engelachtige figuren, boven de zuilenhoofden aan de evangeliezijde St. Benedictus, aan de epistelzijde de Heilige Berthold. St. Florian en St. George beschermen het heiligdom.


Openbaar Vervoer:
De Ennstalbahn loopt tussen Linz en Weißenbach-St. Gallen. Details onder www.ooevv.at
Treinstations bevinden zich in Ternberg, Trattenbach, Losenstein, Reichraming, Großraming, Küpfern, Kastenreith, Kleinreifling en Weißenbach-St. Gallen.

Bereikbaarheid met de auto:
Vanuit Salzburg/Linz: A1 afrit Enns-Steyr > B115 naar het Ennstal
Vanuit Wenen: A1 afrit Haag > B42 > B122 > B115 naar het Ennstal
Vanuit Passau: A8 Passau > Wels > A1 tot afrit Enns-Steyr > B115 naar het Ennstal
Vanuit Graz: A9 Pyhrnautobahn > afrit Klaus > Grünburg > naar het Ennstal
Die Wallfahrtskirche ist der „Seligsten Jungfrau Maria, Heil der Kranken“ geweiht. Maria am Hochaltar wird auch gegenwärtig am meisten verehrt. Die zahlreichen Votivtafeln im alten Presbyterium sind vielfältige Zeichen des Vertrauens und der Dankbarkeit der frommen Verehrer Mariens.

Die Altarnische enthält eine lebensgroße Marienstatue mit dem Jesuskind (gotisch), das von einem zierlichen Strahlenkranz und einem lebhaften Engelreigen umgeben ist. Zwei schwebende Engel halten eine Krone über Maria. Das Spruchband lautet:„Heilige Maria, Mutter der schönen Liebe und der heiligen Hoffnung, du Heil der Kranken zu Neustift bitte für uns.“

Über der Altarnische befinden sich zwei Engelsgestalten, über den Säulenkapitellen auf der Evangelistenseite St. Benedikt, auf der Epistelseite der Hl. Berthold. St. Florian und St. Georg behüten das Heiligtum.


Öffentliche Verkehrsmittel:
Die Ennstalbahn verläuft zwischen Linz und Weißenbach-St. Gallen. Details unter www.ooevv.at
Bahnhöfe befinden sich in Ternberg, Trattenbach, Losenstein, Reichraming, Großraming, Küpfern, Kastenreith, Kleinreifling und Weißenbach-St. Gallen.

Anreise mit dem PKW:
Von Salzburg/Linz: A1 Autobahnausfahrt Enns-Steyr > B115 ins Ennstal
Von Wien: A1 Autobahnausfahrt Haag > B42 > B122 > B115 ins Ennstal
Von Passau: A8 Passau > Wels > A1 bis Autobahnausfahrt Enns-Steyr > B115 ins Ennstal
Von Graz: A9 Pyhrnautobahn > Autobahnausfahrt Klaus > Grünburg > ins Ennstal
Kościół pielgrzymkowy jest poświęcony „Błogosławionej Dziewicy Maryi, Uzdrowieniu Chorych”. Maryja na ołtarzu głównym jest nadal najczęściej czczona. Liczne tablice wotum w starym prezbiterium są różnorodnymi znakami zaufania i wdzięczności pobożnych czcicieli Maryi.

W niszy ołtarzowej znajduje się figurka Maryi w pełnej postaci z Dzieciątkiem Jezus (gotycka), otoczona delikatnym wieńcem promienistym i żywym chórem anielskim. Dwaj unoszący się aniołowie trzymają koronę nad Maryją. Napisy brzmią:„Święta Maryjo, Matko pięknej miłości i świętej nadziei, Uzdrowienie chorych w Neustift, módl się za nami.”

Ponad niszą ołtarzową znajdują się dwie postacie aniołów, na kapitelach kolumn po stronie ewangelistów św. Benedykta, po stronie epistoły św. Bertholda. Św. Florian i św. Jerzy strzegą świątyni.


Transport publiczny:
Linia Ennstalbahn przebiega między Linz a Weißenbach-St. Gallen. Szczegóły pod www.ooevv.at
Stacje znajdują się w Ternbergu, Trattenbach, Losenstein, Reichraming, Großraming, Küpfern, Kastenreith, Kleinreifling i Weißenbach-St. Gallen.

Dojazd samochodem:
Od Salzburga/Linz: Zjazd z autostrady A1 Enns-Steyr > B115 do Ennstalu
Od Wiednia: Zjazd z autostrady A1 Haag > B42 > B122 > B115 do Ennstalu
Od Passau: A8 Passau > Wels > A1 do zjazdu z autostrady Enns-Steyr > B115 do Ennstalu
Od Grazu: A9 autostrada Pyhrn > Zjazd z autostrady Klaus > Grünburg > do Ennstalu
Poutní kostel je zasvěcen „Nejsvětější Panně Marii, uzdravení nemocných“. Maria na hlavním oltáři je i v současnosti nejvíce uctívána. Početné votivní tabule ve starém presbyteriu jsou různorodými znaky důvěry a vděčnosti zbožných ctitelů Marie.

Oltářní nika obsahuje životní velikost sochy Panny Marie s Ježíškem (gotika), kterou obklopuje jemný paprsčitý věnec a živý tanec andělů. Dva vznášející se andělé drží korunu nad Marií. Nápis zní:„Svatá Marie, matko krásné lásky a svaté naděje, uzdravení nemocných v Neustiftě, pros za nás.“

Nad oltářní nikou se nacházejí dvě postavy andělů, nad sloupovými hlavicemi na straně evangelisty sv. Benedikta, na straně epistolní sv. Bertholda. Sv. Florian a sv. Jiří chrání svatyni.


Veřejná doprava:
Ennstalbahn vede mezi Linzem a Weißenbach-St. Gallen. Podrobnosti na www.ooevv.at
Železniční stanice se nacházejí v Ternbergu, Trattenbachu, Losensteinu, Reichramingu, Großramingu, Küpfrnu, Kastenreithu, Kleinreiflingu a Weißenbach-St. Gallen.

Příjezd autem:
Z Salcburku/Linz: sjezd A1 Enns-Steyr > B115 do Ennstalu
Z Vídně: sjezd A1 Haag > B42 > B122 > B115 do Ennstalu
Z Pasova: A8 Pasov > Wels > A1 až na sjezd Enns-Steyr > B115 do Ennstalu
Z Grazu: A9 Pyhrnautobahn > sjezd Klaus > Grünburg > do Ennstalu
The pilgrimage church is dedicated to the" Blessed Virgin Mary, Saviour of the Sick". Mary at the high altar is also the most venerated at present. The numerous votive tablets in the old presbytery are manifold signs of the trust and gratitude of the pious devotees of Mary.

The altar niche contains a life-size statue of Mary with the Child Jesus (Gothic), surrounded by a graceful halo of rays and a lively circle of angels. Two floating angels hold a crown over Mary. The banner reads: "Holy Mary, mother of beautiful love and holy hope, you salvation of the sick in Neustift pray for us".

Above the altar niche are two angelic figures, above the column capitals on the Evangelist side St. Benedict, on the Epistle side St. Berthold. St. Florian and St. George guard the sanctuary.


Public transport:
The Ennstalbahn runs between Linz and Weißenbach-St. Gallen. Details at www.ooevv.at
Stations are located in Ternberg, Trattenbach, Losenstein, Reichraming, Großraming, Küpfern, Kastenreith, Kleinreifling and Weißenbach-St. Gallen.

Arrival by car:
From Salzburg/Linz: A1 motorway exit Enns-Steyr > B115 into the Enns Valley.
From Vienna: A1 motorway exit Haag > B42 > B122 > B115 into the Enns Valley
From Passau: A8 Passau > Wels > A1 motorway exit Enns-Steyr > B115 into the Enns Valley
From Graz: A9 Pyhrnautobahn > motorway exit Klaus > Grünburg > into the Ennstal valley